แม่บุษบัน งามดั่ง สุวรรณเหมหงส์
เอวอ่อนร่อนลง โชคดีฉันคง ได้เชยชม
ใจหนึ่งก็รัก ใจหนึ่งก็กลัว จะตรอมตรม
มีชายหมายชม เชยเธอ ทั่วทั่งพารา
ชะตามันต้อง เธอคงหันมอง มาบ้างซี
มองซิมองซี มองชายคนนี้ มองที่ฉัน
ไม่มีคาถา ไม่มีเล่ห์เหลี่ยม ร้อยพัน
ไม่มีรางวัล ให้เธอ เป็นบรรณาการ
ใจปฏิพัทธ์ มันชอบหนัด มันชอบแน่น
ถ้าได้ควงแขน มันสุดแสน สุขสำราญ
แต่กากับหงส์ มันคงจะเป็น เหมือนนิทาน
คงไม่มีวัน จะลงจะเอย รักกันได้
แม่หงส์ทอง เจ้าเริงเจ้าฟ้อน ร่อนรำ
กาตัวดำๆ มันทำได้ แค่มอง
เธอสูงเกินไป ไม่ควร คิดใฝ่ปอง
จะจับจะจอง มันคงมันต้อง เหมือนจองจำ
แม่สกุณี พุ่งโผบินสูง ขึ้นเทียมฟ้า
เราสกุณา ที่เป็นเพียงกา โบยบินต่ำ
อย่าเลยหงส์ทอง เดี๋ยวเธอจะหมองเพราะกาดำ
ฉันกลัวจะช้ำ จึงคิดจึงทำได้แค่เพียงมอง
ใจปฏิพัทธ์ มันชอบหนัด มันชอบแน่น
ถ้าได้ควงแขน มันสุดแสน สุขสำราญ
แต่กากับหงส์ มันคงจะเป็น เหมือนนิทาน
คงไม่มีวัน จะลงจะเอย รักกันได้
แม่หงส์ทอง เจ้าเริงเจ้าฟ้อน ร่อนรำ
กาตัวดำๆ มันทำได้ แค่มอง
เธอสูงเกินไป ไม่ควร คิดใฝ่ปอง
จะจับจะจอง มันคงมันต้อง เหมือนจองจำ
แม่สกุณี พุ่งโผบินสูง ขึ้นเทียมฟ้า
เราสกุณา ที่เป็นเพียงกา โบยบินต่ำ
อย่าเลยหงส์ทอง เดี๋ยวเธอจะหมองเพราะกาดำ
ฉันกลัวจะช้ำ จึงคิดจึงทำได้แค่เพียงมอง